Zrjydtj

Perfectum (plene tempus praeteritum perfectum) in lingua Latina multisque aliis linguis e contrario imperfecti non status sed actiones praeteritas narrat et describit. Habet genera haec:

Coniunctio |

De verbo 'mutare':



(ego) mutáv-i

(tu) mutav-ísti (vel mutásti)

(is/ea/id) mutáv-it

(nos) mutáv-imus

(vos) mutav-ístis (vel mutástis)

(ei/eae/ea) mutav-érunt



(ego) mutát-us, -a, -um sum

(tu) mutát-us, -a, -um es

(is/ea/id) mutát-us, -a, -um est

(nos) mutát-i, -ae, -a sumus

(vos) mutát-i, -ae, -a estis

(ei/eae/ea) mutát-i, -ae, -a sunt




De verbo 'esse':



(ego) fú-i

(tu) fú-ísti

(is/ea/id) fú-it

(nos) fú-imus

(vos) fu-ístis

(ei/eae/ea) fu-érunt

Perfectum narrativum |

Exempla |

• Veni, vidi, vici. Caesar
  

Perfectum constativum sive resultativum |

Odi, novi, memini

Forma perfectica sunt, sed praesentica sentiuntur.

Perfectum gnomicum |

Perfectum praesens |

vide perfectum resultativum.

Alii sermones |

In lingua Germanica idem tempus dicitur Praeteritum.

.mw-parser-output .stipulapadding:3px;background:#F7F8FF;border:1px solid grey;margin:auto.mw-parser-output .stipula td.cell1background:transparent;color:white

Haec stipula ad linguam vel ad linguisticam spectat. Amplifica, si potes!